صدای آهنگ فیلم در برابر باد که به گوشم رسید مثل سربازی

که شیپور بیدار باش رو شنیده باشه چشمام رو باز کردم که

چشمم افتاد به زهره که رو به روی تخت نشسته بود، نیم خیز شده

بوم که توی همون حال خشکم زد صدای آهنگ هنوز داشت میومد

از پشت زبونم رو به دنونم زدم هنوز سر جاش بود، غم دنیا نشست

رو دلم اما از طرفی هم خوشحال شدم که دنونم سر جاشه زهره

نگاه تعجب آمیزی بهم کرد صدای آهنگ هنوز داشت میومد از تخت

اومم پایین از دور نگاهی به گوشیم انداختم فکر می کردم مهنس

فرزام باشه اما سیما بود با صدای خواب آلودی گفتم الو .

-سلام از نت نگاه کردی؟
--نه الان نگاه می کنم

-باشه خواب بودی؟

--آره

--چرا مگه باز شبو بیدار بودی؟

- نه امروز از صبح سر پا بودم خسته بوم

-- آخر هفته میای ؟

- نمی دونم فردا بهت می گم.

-- باشه پس نگاه کن بگو دیگه

- باشه خدافظ

-- خدافظ

هنوز داشتم زبونم رو به دندونم می زدم رفتم رو تخت دستم

رو گذاشتم رو چشمام تو دلم داد زدم خدایا بیا و ای خواب رو تعبیر نکن.

نمی شه این خواب تعبیر نداشته باشه؟

آآآآآآآآه چه دندون سفیدی بود اما بعد میگم اصلا ریشه نداشت

آآآآآآه خدایا می ترسم می ترسم با این خواب دیگه همه چیز خراب بشه

من می ترسم .

کمکم کن. اون دندون رو بذار سر جاش.

از ترس می خوام برای زهره تعریف کنم اما بعد یاد حرف مامانم می افتم

که می گفت خواب بد رو نباید تعریف کرد.

باشه من تعریف نمی کنم بین خودمون بمونه دیگه اوکی؟